Hei Piet,

hoggorm (adder)
De hoggorm of adder is de enige giftige slang in Noorwegen. Ze zijn er in verschillende kleurvariaties maar ze hebben allemaal een min of meer zigzaggende streep op de rug. De hoggorm vind je vooral op warme zonnige berghellingen vanaf het kustgebied tot op 1000m hoogte. De hoggorm kan 80 cm lang worden. Ze leven voornamelijk van muizen, insecten en vogeljongen. Als ze je aan horen komen, vluchten ze snel weg. Dit doen ze liever dan een verdedigende houding aannemen. In de verdedigende houding rollen ze zich op en proberen je bang te maken en weg te jagen door scherp te sissen.

De hoggorm wordt opgewarmd door de omgeving. Als het nog koud is, zijn ze erg traag. Dan kan het gebeuren dat je ze op een steen ziet liggen, of dwars over een wandelpad. De hoggorm paart in het voorjaar en de jongen worden geboren in de maand augustus september. In oktober gaan ze in winterslaap.
In een noodsituatie is deze slang goed voedsel. Het vlees smaakt als kip, is proteïnerijk en van zeer hoge kwaliteit. Maak hoggormen niet dood als je ze tegenkomt. Het is een nuttige bewoner van de natuur. Als je een dikke broek aan hebt of rubberen laarzen, komen de korte tanden van deze slang niet in je huid.

als je gebeten bent
Een hoggorm spuit niet altijd gif als hij bijt. Gebruikt hij wel gif, dan is voor de meeste mensen een beet van een hoggorm net zo giftig als een wespensteek. De symptomen variëren. Een beet voelt als een naaldenprik, soms zie je een druppeltje bloed op de gebeten plek. Daarna voel je al snel een brandende pijn, net als bij een wespensteek. Sommigen voelen niet meer dan dat, anderen worden duizelig, misselijk en krijgen een pijnlijk gevoel in het lichaam. Wat waarschijnlijk vervelender is, is de angst en paniek die een slangenbeet veroorzaakt.

Als iemand gebeten wordt, zorg dan dat je eerst de angst weghaalt, troost en verzorging biedt. Raadpleeg direct een arts, het liefst binnen een half uur. Na een hoggormbeet moet je je zeer rustig houden, zodat het gif zich niet te snel in het lichaam verspreidt.

Een beet kan in korte tijd dodelijk zijn voor kinderen, ouderen, mensen die allergisch zijn voor het gif van een hoggorm en voor mensen met een slecht hart.
Bij de apotheek kun je pillen kopen die zowel effectief werken tegen bijensteken, hoggormbeten en steken van andere insecten.

mythen rondom de hoggorm
1. Hoggorm-jongen zijn giftiger dan de volwassen hoggormen:
Dit klopt niet, integendeel. Ze zijn kleiner van gewicht en hebben minder gif te spuiten. Juist de hoeveelheid gif die gespoten wordt, bepaalt hoe gevaarlijk de beet is.

2. Een vrouwtjes hoggorm klimt in een boom als ze moet bevallen om te voorkomen dat ze tijdens de bevalling door haar jongen gebeten wordt:
Het kan voorkomen dat een vrouwtje een struik inklimt of op een tak als ze moet bevallen, maar dan doet ze dat omdat de zwaartekracht voordelig werkt bij de bevalling.

buormen (ringslang)
Dit is de langste slang van de 3 slangensoorten in Noorwegen. Ze worden ongeveer een meter lang. Ze kunnen bijten maar ze zijn niet giftig. Buormen kunnen goed zwemmen en eten het liefst vis en amfibier.

Je kunt ze herkennen aan de gele vlekken in de nek. Verder zijn ze grijs of grijsbruin van kleur. Sommigen zijn helemaal zwart, maar dit komt zelden voor. De langste buorm ooit gemeten was 135 cm lang. Buormen paren in mei en leggen hun eitjes in juni/juli.

Je vindt buormen het meest in de buurt van water. Ze zijn uitstekende zwemmers en voelen zich thuis in het water. Daar kunnen ze op oevers en strandjes lekker in het zonnetje liggen. Ze leven ook in moerassen en in de buurt van boerderijen. Buormen bijten zelden of nooit. Als ze zich bedreigd voelen kunnen ze krachtig sissen en verspreiden een vieze stank via de anaalopening. Of ze doen alsof ze dood zijn door stil op hun rug te blijven liggen.

slettsnok (gladde slang)
Deze slang is niet giftig. Ze kunnen ongeveer 80 cm lang worden. De langste slettsnok ooit gemeten was 89 cm. Ze hebben een bruine of grijze kleur, met grote donkere vlekken op het hoofd. De mannetjes zijn iets donkerder dan de vrouwtjes.

Slettsnoken kunnen goed klimmen, maar ze voelen zich het fijnst beneden aan de helling en kunnen zich goed verstoppen in de struiken. Ze worden opgewarmd door de omgeving. Dit doen ze het liefst door onder opgewarmde stenen te gaan liggen. Hun lievelingseten bestaat uit hagedissen en stålormen maar ze eten ook vis, vogeljongen, kleine knaagdieren en insecten. Ze paren in mei en geven en geven geboorte aan 2 tot 15 jongen in augustus/september. In de herfst gaan ze in winterslaap tot de winter voorbij is.

Remko

Remko en Joke,
Bedankt voor jullie bericht. Remko bedankt voor de uitgebreide uitleg. Als ik het goed heb zijn het dus dezelfde soorten die je in Nederland hebt. gr. Piet

We kwamen eind mei deze tegen in Lindesness, zuidelijkste puntje noorwegen.